Να αυξηθεί στα 2,40 ευρώ το κιλό -από 1,779 ευρώ που είναι σήμερα- η κοινοτική τιμή κάτω από την οποία μπαίνει σε εφαρμογή ο μηχανισμός της ιδιωτικής αποθεματοποίησης στο ελαιόλαδο, ζητούν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή οι κορυφαίες ευρωπαϊκές αγροτοσυνεταιριστικές και αγροτοσυνδικαλιστικές οργανώσεις COPA και COGECA. Στην επιστολή που έστειλαν οι δύο οργανώσεις στην Επίτροπο Γεωργίας κ. Μάριαν Φίσερ Μπόελ, πέραν της αύξησης της τιμής για την ενεργοποίηση του μηχανισμού της ιδιωτικής αποθεματοποίησης, ζητείται επίσης η χορήγηση κοινοτικών ενισχύσεων στις ελαιοκομικές συνεταιριστικές οργανώσεις για την εμπορία του προϊόντος.
Επίσης οι COPA και η COGECA επισημαίνουν ότι ο ευρωπαϊκός ελαιοκομικός τομέας διέρχεται έντονη κρίση, καθώς οι τιμές παραγωγού για το ελαιόλαδο έχουν καταρρεύσει σε όλα τα ελαιοπαραγωγικά κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (-27% έως -29% μέσα σε ένα χρόνο).
Στην επιστολή τους προς την κα Μπόελ οι COPA-COGECA επισημαίνουν τα εξής:
"Όπως γνωρίζετε, ο ευρωπαϊκός γεωργικός τομέας βρίσκεται στα πρόθυρα μιας πολύ σοβαρής κρίσης. Ο ελαιουργικός κλάδος βρίσκεται μεταξύ των κλάδων που έχουν πληγεί σημαντικότερα. Οι χαμηλές τιμές παραγωγού, σε συνδυασμό με το υψηλό κόστος παραγωγής, σημαίνουν ότι η καλλιέργεια καθίσταται τώρα μη βιώσιμη ή δύσκολα βιώσιμη σε πολλές περιοχές της Ευρώπης.
Στην Ισπανία, για παράδειγμα, οι τιμές παραγωγού είναι οι χαμηλότερες των τελευταίων πέντε ετών εμπορίας. Η τιμή του παρθένου και εξαιρετικά παρθένου ελαιόλαδου κυμαίνονται σε περίπου 2,00 €/Kg, ενώ για το παρθένο μειονεκτικό (λαμπάντε) ελαιόλαδο σε 1,80 €/Kg.
Ωστόσο, η πτώση αυτή στις τιμές δεν αντικατοπτρίζεται πλήρως στις τιμές καταναλωτών. Η μέση μείωση των τιμών πώλησης στους καταναλωτές μόλις που διακρίνεται. Ορισμένες επωνυμίες μάλιστα έχουν αυξήσει τις τιμές τους. Από την άλλη πλευρά, η μικρή πτώση των τελικών τιμών δεν έχει καταφέρει να δώσει την απαραίτητη ώθηση στην κατανάλωση, η οποία παραμένει στάσιμη.
Η κατάσταση αυτή παρατηρείται σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην Ιταλία, οι τιμές του ελαιόλαδου είναι σημαντικά μειωμένες σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.
Το Φεβρουάριο του 2009 η τιμή του εξαιρετικά παρθένου ελαιόλαδου ήταν 2,38 €/kg έναντι 3,08 €/kg το Φεβρουάριο του 2008, η τιμή του παρθένου ελαιόλαδου ήταν 1,96 €/kg έναντι 2,50 €/kg κατά την ίδια περίοδο πέρυσι και η τιμή του λαμπάντε ήταν 1,87 €/kg έναντι 2,32 €/kg κατά το 2008. Αυτό σημαίνει μείωση των τιμών της τάξης του 29% για το εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο, 27% για το παρθένο ελαιόλαδο και 24% για το λαμπάντε ελαιόλαδο.
Σε αυτά θα πρέπει να προστεθεί και το γεγονός ότι παρά τη σημασία που αποδίδεται από την Επιτροπή στην πολιτική ποιότητας των γεωργικών προϊόντων, η διαφορά στην τιμή του παρθένου και του λαμπάντε ελαιόλαδου γίνεται όλο και μικρότερη.
Από την άλλη, οι δαπάνες παραγωγής αυξήθηκαν σημαντικά κατά το τελευταίο έτος, πράγμα που σημαίνει ότι ο ελαιουργικός κλάδος είναι πιο δύσκολο να είναι αποδοτικός.
Υπό αυτές τις συνθήκες, οι Copa και Cogeca ζητούν από την Επιτροπή να εφαρμόσει επείγοντα μέτρα για την ενίσχυση του ελαιοκομικού τομέα.
Ένα από τα μέτρα αυτά θα πρέπει να είναι η εφαρμογή της ιδιωτικής αποθεματοποίησης όπως ορίζεται στο ’ρθρο 33 του Κανονισμού 1234/2007. Ωστόσο, οι τιμές που καταβάλλονται για τις διαφορετικές κατηγορείς ελαιόλαδου θα πρέπει να αναθεωρηθούν προς τα πάνω. Οι τιμές αυτές στην πραγματικότητα, όπως καθορίστηκαν τη δεκαετία του 1990, δεν θεωρείται ότι αντικατοπτρίζουν την κατάσταση της αγοράς μια δεκαετία αργότερα και δεν συμφωνούν με την αύξηση που παρατηρείται στο κόστος παραγωγής.
Για πολλά χρόνια, οι Copa και Cogeca επιμένουν στην ανάγκη ενημέρωσης των τιμών για τα διάφορα είδη ελαιόλαδων που ενεργοποιούν την ιδιωτική αποθεματοποίηση. Η σημερινή κατάσταση του τομέα σημαίνει ότι αυτή η αλλαγή είναι τώρα πιο αναγκαία από ποτέ.
Σύμφωνα με τον Κανονισμό 1234/2007, η τιμή του εξαιρετικά παρθένου ελαιόλαδου θα πρέπει να είναι κατώτερη από 1.779 €/τόνο για περισσότερες από δυο εβδομάδες και για το ελαιόλαδο λαμπάντε κατώτερη των 1.524 €/τόνο για να εφαρμοστεί ιδιωτική αποθεματοποίηση. Οι τιμές αυτές είναι πολύ κατώτερες από το όριο βιωσιμότητας πολλών ελαιοκομικών επιχειρήσεων. Έτσι, η τιμή για την αποθεματοποίηση εξαιρετικά παρθένου ελαιόλαδου θα πρέπει να οριστεί σε περίπου σε 2.400 €/τόνο ώστε ο μηχανισμός να μπορεί να εκπληρώνει αποτελεσματικά το ρόλο, για τον οποίο δημιουργήθηκε.
Ένα δεύτερο μέτρο αναγκαίο για τη στήριξη του τομέα θα πρέπει να είναι η βελτίωση της εμπορίας προϊόντων που ενθαρρύνουν τη συγκέντρωση της παραγωγής. Αυτό θα πρέπει να επιτυγχάνεται μέσα από ενισχύσεις των ενώσεων παραγωγών που διεξάγουν την εν λόγω εμπορία. Στην πραγματικότητα, ο κλάδος αυτός εμφανίζει μια σαφή έλλειψη ισορροπίας μεταξύ προσφοράς και ζήτησης. Η παραγωγή, κατατμημένη σε μεγάλο βαθμό, έχει μικρή διαπραγματευτική ισχύ σε σύγκριση με τη βιομηχανία. Στην Ισπανία, για παράδειγμα, 5 εταιρείες απορροφούν το 60% των αγορών, έναντι 1.725 ελαιοτριβείων και ενός μεγάλου αριθμού γεωργών που διαθέτουν τα προϊόντα τους απευθείας. Γι' αυτό και η ενθάρρυνση της συγκέντρωσης της προσφοράς αποτελεί θεμελιώδες εργαλείο για την επαναφορά της ισορροπίας της αλυσίδας τροφίμων.
Η ενίσχυση για τον ελαιοκομικό τομέα, η οποία πια δεν χορηγείται εξαιτίας του γεγονότος ότι οι ενισχύσεις ήταν μικρές ή προορίζονταν για μικρές εκτάσεις (Αρθρο 28 του Κανονισμού 73/2009) θα μπορούσαν να αφιερωθούν στη χρηματοδότηση μέτρων για τη στήριξη του τομέα: την ιδιωτική αποθεματοποίηση και μέτρα για τη συγκέντρωση της προσφοράς.
Απαιτούνται επίσης πρωτοβουλίες για βελτίωση, ενίσχυση της αξίας και προώθηση της ποιότητας του ελαιόλαδου. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μόλις δημοσίευσε ένα πράσινο βιβλίο για την ποιότητα των γεωργικών προϊόντων. Σύμφωνα με το πράσινο αυτό βιβλίο, η ποιότητα είναι το καλύτερο όπλο στη διάθεση των Ευρωπαίων γεωργών όταν ανταγωνίζονται με εισαγωγές από τρίτες χώρες και επιθυμούν να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των καταναλωτών. Οι πρωτοβουλίες για τη βελτίωση της ποιότητας, ωστόσο, ενδέχεται να θιγούν σοβαρά, εάν οι προσπάθειες των γεωργών δεν αντικατοπτρίζονται στις τιμές που λαμβάνουν.
Τέλος, θα πρέπει να υπάρχουν πρόσφατα, αξιόπιστα και διαφανή στοιχεία αγοράς. Η γνώση του τομέα θα δώσει τη δυνατότητα να βρεθούν λύσεις στα προβλήματα αυτά και να αποφευχθεί η κερδοσκοπία με βάση τον όγκο παραγωγής . Επιπλέον, έτσι ο κλάδος θα προσαρμοστεί στις τάσεις της αγοράς και τις απαιτήσεις των καταναλωτών.
Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε εκ των προτέρων που εξετάζετε τις ανησυχίες μας όσον αφορά αυτό το τόσο σημαντικό αυτό ζήτημα των γεωργών και συνεταιρισμών της ΕΕ".
. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΡΑΞΗ ΜΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ
ΑπάντησηΔιαγραφήΕχοντας γράψει πολλά και αναλυτικά για μια ουσιαστικά παραγωγική κοινωνική δημοκρατική οικονομία συλλογικότητας, όσοι με έχουν διαβάσει, θα γνωρίζουν και το τι προτείνω.
1. Ο 1ος εθνικός, ελληνικός στρατηγικός πυλώνας είναι η επαρκής κάλυψη των βιοτικών αναγκών των κατοίκων της χώρας, μέσα από την ελληνική παραγωγική διάσταση. Είναι η πραγματική διάσταση της εθνικής μας ασφάλειας και αυτονομίας. Είναι αυτό κατορθωτό με τα σημερινά δεδομένα; Είναι αυτονόητο πως οι τεχνολογικές εξελίξεις το επιτρέπουν χωρίς ιδιαίτερο κόπο.
Ο 2ος εθνικός στρατηγικός πυλώνας λέγεται «ποιότητα». Το να κατακλύσουμε τις διεθνείς αγορές με εκατομμύρια τόνους ελληνικών προϊόντων είναι αυτονόητα αδύνατο. Είναι όμως αυτονόητα αναγκαίο να εμβαθύνουμε στα ποιοτικά χαρακτηριστικά, στο συγκριτικό μας πλεονέκτημα, ώστε να αποκτήσουν τα ελληνικά προϊόντα δικής τους ιδιοαξία. Η στροφή στην ποιότητα, όχι μόνο διασφαλίζει την αειφορία και την διάσωση του περιβάλλοντος, αλλά ανοίγει νέους δρόμους για κάθε μορφή δραστηριότητας που σχετίζεται με την οικονομία της χώρας. Από την βιοτεχνική και βιομηχανική μεταποίηση των ποιοτικών πρώτων υλών έως τον τουρισμό. Η ποιότητα της πρώτης ύλης σημαίνει άλλωστε και ποιότητα ζωής για κάθε Ελληνα.
Εάν τα ανωτέρω αποτελούν τους πυλώνες μιας πολιτικής, ο πραγματικά κρίσιμος και αποφασιστικός παράγοντας υλοποίησης είναι η ΓΝΩΣΗ.
Χωρίς την ύπαρξη, παραγωγή και κοινωνική διάχυση της γνώσης δεν μπορεί τίποτα να προχωρήσει, όχι μόνο ορθολογικά και με προϋποθέσεις επιτυχίας , αλλά και καθόλου.
Εχω ήδη προτείνει και καταδείξει το πώς μέσα από τα πανεπιστήμια και το εκπαιδευτικό σύστημα θα υπάρξει χωρίς έξοδα η παραγωγή της αναγκαίας γνώσης, μέσα από την αντικατάσταση εξετάσεων με μελέτες ανοικτά προσβάσιμες σε όλο τον ελληνικό λαό.
3. Η στρατηγική της γνώσης πρέπει να αφορά:
- Την μελέτη του κάθε τόπου και των χαρακτηριστικών του (π.χ. γεωσύσταση, ιδιαίτερο κλίμα) σε σχέση με την αγροτική δραστηριότητα που ασκείται ή μπορεί να ασκηθεί.
- Την μελέτη των ποιοτικών χαρακτηριστικών της ντόπιας παραγωγής (ακόμα και την ιστορική τοιαύτη), ώστε να καταγραφούν και να αναδειχθούν τα πλεονεκτήματα, αλλά και να αποπειραθεί η απάλειψη τυχόν μειονεκτημάτων..
- Την μελέτη και διάσωση παραδοσιακών μεθόδων παραγωγής και μεταποίησης των προϊόντων.
- Την διάσωση και ανάπτυξη ενδημικών ή μακροχρόνια προσαρμοσμένων στα χαρακτηριστικά του τόπου μας ποικιλιών ζωικού και φυτικού «κεφαλαίου».
- Την γνώση και συμβουλευτική δραστηριότητα σε σχέση με την ίδια την παραγωγική διαδικασία και τα αποτελέσματά της. Από το κόστος παραγωγής έως τις μεθόδους καλλιέργειας, την ωρίμανση και την αποθήκευση.
- Την μελέτη των εμπορικών δυνατοτήτων των προϊόντων είτε ως πρώτη ύλη είτε ως ύλη προς μεταποίηση.
- Την διαδικασία ανάδειξης και παγκόσμιας κοινοποίησης των ποιοτικών χαρακτηριστικών της παραγόμενης πρώτης ύλης
- Τις προτάσεις για μεταποίηση και την μελέτη των τεχνικών της.
- Την δημιουργία πανεπιστημιακών ειδικών κλάδων και την δημιουργία δικτύου πανεπιστημιακών εργαστηρίων. Εκεί κύριοι συντελεστές θα είναι και πάλι οι φοιτητές των αντίστοιχων σχολών. Οι ίδιοι θα προτείνουν και θα δρούν για την εισαγωγή στην παραγωγή ποιοτικών ποικιλιών.
- Την δημιουργία ενός δικτύου σχολών αγροτικής μόρφωσης και επιμόρφωσης ετήσιας ή εξαμηνιαίας διάρκειας.
Ο κόσμος της γνώσης είναι πραγματικά το κλειδί της επιτυχίας. Η δυνατότητα παραγωγής γνώσης, διακίνησης, διάχυσης και επαύξησής της που παρέχουν τα σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα είναι ένα τεράστιο εργαλείο που δεν πρέπει κατ’ ουδένα τρόπο να μείνει ανεκμετάλλευτο. Η παροχή ελεύθερης γνώσης όχι μόνο στα ανωτέρω επίπεδα και άξονες, αλλά σε κάθε σχετικό επίπεδο που μπορεί να φανταστεί κανείς είναι κοινωνικά αναγκαία, πολιτικά επιβεβλημένη και αποτελεί ένα ακόμα συγκριτικό ποιοτικό πλεονέκτημα.
4.Μέσα από τον κόσμο της γνώσης είναι αναγκαίο να προέλθει και η ποιοτική αναβάθμιση των μεθόδων παραγωγής που θα εξασφαλίζει την αειφορία και την προστασία του αγρότη, του καταναλωτή και του περιβάλλοντος. Τα πανεπιστημιακά εργαστήρια θα πρέπει θεσμικά να ελέγχουν συνεχώς την ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων και να εκδίδουν πιστοποιητικά ή να απορρίπτουν προϊόντα εξετάζοντας τους λόγους της παθογένειας.
5. Πέραν όμως των ανωτέρω πρέπει να τεθεί και να υπάρξει ένα σύγχρονο πλαίσιο συνεταιριστικής δράσης, βασισμένο στην πραγματική αυτοδιαχείριση, στην πραγματική δημοκρατία και στην δημοκρατική παρουσία συνδρομή και έλεγχο της ευρύτερης κοινωνίας (που άλλωστε καταναλώνει και γνωρίζει τις ανάγκες της). Το πλαίσιο αυτό πρέπει να αφορά τόσο την παραγωγή της 1ης ύλης, όσο και στην διαδικασία μεταποίησής της. Στην επιτυχία αυτού του πειράματος καθοριστικό ρόλο και πάλι καλείται να διαδραματίσει η γνώση.
Σε κάθε περίπτωση η πρόταξη των συλλογικοτήτων ισότητας, από την εκμετάλλευση και την διαχείριση της γης μέχρι την κατανάλωση είναι ένα αναγκαίο ζητούμενο, μια στρατηγική που λύνει τα χέρια της κοινωνίας για την εφαρμογή ενός σχεδίου, μέχρι την οικονομία και την κοινωνία συντροφικοτήτων και συλλογικότητας. Το ζητούμενο αυτό θα πρέπει να καλλιεργηθεί πραγματικά στο έδαφος της κοινωνίας, είναι η δική μας πολιτική παραγωγή και παρακαταθήκη, για να παύσει ο κερδοσκοπικός ατομισμός να δημιουργεί ανισότητες και εκμετάλλευση.
6.Κρίσιμο σε κάθε φάση της προσπάθειας είναι το στοιχείο της εμπορικής δραστηριότητας.
6.1.Πρώτα από όλα είναι αναγκαία η ίδρυση ενός δημόσιου ταμείου οικονομικής στήριξης της αγροτικής παραγωγής. Η ίδρυση μίας τράπεζας που θα λειτουργεί χωρίς κέρδος για να στηρίζει την προσπάθεια αυτή (και όχι με την λογική της ληστρικής συμπεριφοράς της «Αγροτικής τράπεζας Α.Ε.») και η οποία θα βρίσκεται υπό άμεσο δημοκρατικό κοινωνικό έλεγχο, είναι επίσης αναγκαία. Η ίδια η ύπαρξη της «τράπεζας» αυτής, θα αποτελεί εργαλείο άσκησης πολιτικής και θα κλείσει το στόμα σε οποιαδήποτε αντίρρηση της Ε.Ε. για τυχόν «επιδοτήσεις», αφού θα αποτελεί τυπικά εμπορική επιχείρηση. Μέσω του εργαλείου και οργάνου αυτού μπορεί να επιτευχθεί και η ελάφρυνση των αγροτών από τα είδη υπάρχοντα δάνεια και τους τόκους τους.
6.2 Καίριο και κύριο είναι να απαλλαγεί ο αγροτικός κόσμος, αλλά και το καταναλωτικό κοινό από την εκμετάλλευσή που υφίσταται, λόγω της αχαλίνωτης κερδοσκοπικής λειτουργίας του ντόπιου και του αλλοδαπού μεταπρατικού κεφαλαίου.
Μέσω της γνώσης, ο καθορισμός του κόστους παραγωγής θα αποτελεί την βάση για τον καθορισμό ελάχιστης τιμής πώλησης και αυτή η τελευταία τιμή θα αποτελεί βάση για τον υπολογισμό του επιτρεπόμενου μη αισχροκερδούς κέρδους του όποιου τυχόν μεταπράτη.
6.3. Αναγκαία στο πλαίσιο αυτό είναι η καταβολή από τον εμπορευόμενο του τιμήματος πώλησης του προϊόντος, ακατάσχετου, σε ειδικό ταμείο (προφανώς την ανωτέρω τράπεζα) με ειδικό έγγραφο που θα αναφέρει το είδος, την τιμή πώλησης μονάδας, την συνολική ποσότητα, το συνολικό χρηματικό ποσό, τον τόπο παραγωγής, τον παραγωγό και τα πλήρη στοιχεία του αγοραστή καταθέτη.
Με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται ο εκβιασμός του αγρότη από τον έμπορο, η παραποίηση της τιμής μονάδας και άλλα πολλά που συμβαίνουν εις βάρος του παραγωγού και του κοινωνικού συνόλου. Η πορεία μέχρι τον καταναλωτή ακολουθεί την ίδια αρχή. Κάθε μεταπώληση από τον χονδρέμπορο και μέχρι και τον καταναλωτή γίνεται με κατάθεση και σύνταξη εγγράφου στο ειδικό ταμείο αυτό ( ο τελικός πωλητής δηλώνει και την τιμή λιανικής πώλησης την οποία θα θέσει στο προϊόν). Το ίδιο το αρχικό έγγραφο συμπληρώνεται με τα στοιχεία της σειράς των περαιτέρω εμπορευομένων, ώστε να υπάρχει άμεσος συσχετισμός με τον αρχικό παραγωγό και την αρχική πώληση. Ετσι δημιουργούνται τα ακόλουθα:
- Ένα ηλεκτρονικό αρχείο που περιέχει όλα τα στοιχεία της πορείας από τον παραγωγό ως τον καταναλωτή.
- Ένα έγγραφο που συνοδεύει αναγκαστικά το προϊόν μέχρι την κατανάλωση και πρέπει να εκτίθεται κατά την λιανική πώληση, ώστε ο καταναλωτής (αλλά και όλοι οι φορείς ελέγχου) να μπορούν να ελέγξουν και να επιλέξουν με ασφάλεια. Είναι η «Ταυτότητα Προϊόντος», που φέρει όλα τα ανωτέρω στοιχεία του προϊόντος από την παραγωγή έως την κατανάλωση.
6.4. Το ηλεκτρονικό αρχείο δεν αποτελεί μόνο χρήσιμο στατιστικό πληροφοριακό στοιχείο. Με ένα απλό πρόγραμμα μπορεί αυτόματα να επισημαίνει τις παραβάσεις του νόμου, ως προς την τιμή και το ύψος της, την ποσότητα και την ποιότητα (εισαγωγές, αναμείξεις κλπ.). Ταυτόχρονα μπορούν με ασφάλεια να γίνουν έλεγχοι για να διαπιστωθεί η ασφάλεια ενός προϊόντος.
Το έγγραφο που συνοδεύει το προϊόν και εκτίθεται στον καταναλωτή, η «Ταυτότητα Προϊόντος», όχι μόνο αποτελεί επιβράβευση για τον καλό παραγωγό, αλλά δύναται να παράσχει σειρά ουσιαστικών στοιχείων στον καταναλωτή (και ουσιαστική γνώση – εκπαίδευση – πληροφόρηση), στον παραγωγό (αποδοχή προϊόντος του), στους ενδιάμεσους και στους ελεγκτικούς μηχανισμούς.
Η διαφάνεια αποτελεί την λύση και σήμερα μπορούμε να την επιτύχουμε, όχι μόνο με σκοπό τον έλεγχο και την ασφάλεια, αλλά και για να συμβουλεύσουμε, να προλάβουμε, να αλλάξουμε.
Η ηλεκτρονική και έγγραφη ταυτότητα του προϊόντος αποτελεί άλλωστε και την οδό για την διαμόρφωση και παραγωγή ποιοτικών προϊόντων.
6.5. Στο πλαίσιο αυτό και σε ειδικό αρχείο που συσχετίζεται με τα ανωτέρω και τηρείται στο ειδικό ταμείο, ο παραγωγός είναι υποχρεωμένος κατά την εκταμίευση του τιμήματος να δηλώσει την προέλευση του φυτικού δυναμικού (σπόρος, ποικιλία κλπ.), τον τρόπο καλλιέργειας και τα χημικά προϊόντα τα οποία χρησιμοποίησε και πότε. Τα ανωτέρω δεν αποτελούν μόνο στοιχεία πιθανού ελέγχου (εάν π.χ. τα προϊόντα πωλούνται ως βιολογικά ή έχουν διατεθεί στην κατανάλωση μετά από πρόσφατο ράντισμα με τοξικά), αλλά και στοιχεία για την διάρθρωση της παραγωγής και της παραγωγικής διαδικασίας, ώστε να μπορούν να δοθούν οι απαραίτητες συμβουλές και να βελτιωθεί ο τρόπος καλλιέργειας και η ποιότητα. Εάν π.χ. χρησιμοποιείται λανθασμένος τύπος λιπάσματος μπορεί αυτόματα το ηλεκτρονικό πρόγραμμα να το επισημαίνει και να προτείνει το σωστό.
6.6. Τέλος, αναγκαίο είναι να ζητείται η γνώμη του καταναλωτή. Για τον σκοπό αυτό θα πρέπει να υπάρχουν στους τόπους πώλησης ειδικά έγγραφα που να μπορούν να έχουν αυτόματη ηλεκτρονική επεξεργασία και στο διαδίκτυο ηλεκτρονικές δηλώσεις, όπου ο καταναλωτής θα κάνει τις παρατηρήσεις του. Αυτές θα έχουν ουσιαστικό αποτέλεσμα όχι μόνο ως προς την ασφάλεια, αλλά και θα λειτουργούν ουσιαστικά ως έρευνα αγοράς και θα τείνουν στην συνεχή βελτίωση των προϊόντων.
7.Η θέσμιση ειδικής (ή πολλών επιμέρους) δημοκρατικής αρχής, κατά το πρότυπο δημοκρατίας που έχει προταθεί, στην αρμοδιότητα της οποίας θα υπάγονται οι υπηρεσίες ελέγχου, αλλά και η κατεύθυνση, οι προτάσεις και οι αναφορές της κοινωνίας των πολιτών είναι αναγκαία. Η δημιουργία ενός συνδυασμένου δικτύου γνώσης, πληροφορίας και κατεύθυνσης είναι έργο του κράτους στρατηγείου και των αρχών αυτών. Αυτή μπορεί να αναλάβει τις περισσότερες από τις διαδικασίες που αναφέρονται στην πρόταση.
Η ίδρυση ειδικής υπηρεσίας ελέγχων είναι αναγκαία, όπως αναγκαία είναι η άμεση ηλεκτρονική σύνδεση όλων των εμπλεκομένων στην παραγωγή και διακίνηση φορέων με τις αρχές αυτές, όπου θα καταχωρούνται ηλεκτρονικά και αυτόματα όλα τα ανωτέρω στοιχεία, ώστε ο έλεγχος να είναι άμεσος και απλός.
Με τον τρόπο αυτό προστατεύεται η κοινωνία κατά την παραγωγική και καταναλωτική της διάσταση. Στόχος τελικός είναι η αμεσότητα στην σχέση ανθρώπου παραγωγού αγαθού και καταναλωτή, ώστε να εξαφανιστεί ο ενδιάμεσος αξιακός τομέας, να μειωθεί η επαύξηση των αξιών, λόγω υπεραξιών για τον μεταπρατικό κλάδο (ακόμα και να υπάρξει «ανταγωνιστικότητα» στο υπάρχον διεθνές πλαίσιο). Ετσι θα απελευθερωθούν κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις από τον μεταπρατικό τομέα και θα ενισχύσουν το παραγωγικό υπόβαθρο της κοινωνίας.
8.Λύσεις όπως τα δημοπρατήρια των συνεταιρισμών μπορούν να διαδραματίσουν ουσιαστικό μεταβατικό ρόλο στην πορεία μείωσης των μεταπρατικών υπερκερδών που βαρύνουν την κοινωνία από την παραγωγή έως την κατανάλωση.
Ο μειωμένος Φ.Π.Α. για τον παραγωγό και τον καταναλωτή βασικών βιοτικών αγαθών, ο μειωμένος Ε.Φ.Κ. στα καύσιμα αποτελούν επίσης δύο σημαντικά εργαλεία τα οποία πρέπει να χρησιμοποιηθούν, όσο το επιτρέπει η Ε.Ε. .
Αλλωστε, εάν χρειαστεί, η πολιτική ρήξεων με την Ε.Ε. και την πολιτική της μπορεί να καταστεί αναγκαία σε κάθε επίπεδο και θέμα, με σκοπό την προστασία των ελληνικών συμφερόντων.
Εχω άλλωστε ξαναγράψει για τα ανωτέρω ζητήματα και έχω με σαφήνεια εκθέσει τις απόψεις και θέσεις μου.
9.Αφησα τελευταίο τον ρόλο του καταναλωτή και τις συνειδητές επιλογές του, γιατί είναι κρίσιμος και ουσιαστικός, αφού στην εξυπηρέτηση των δικών του βιοτικών αναγκών απευθύνονται τα αγροτικά προϊόντα.
Κρίσιμο στην όλη προσπάθεια θα είναι να μπορέσουν να εμποδιστούν οι αθρόες εισαγωγές ξένων προϊόντων. Οπου αυτό είναι εφικτό πρέπει να γίνει μαζί με συνεχείς ελέγχους για την ποιότητα των αγαθών. Όμως στο σημερινό «παγκοσμιοποιημένο» εμπορικό περιβάλλον οι περιορισμοί είναι ελάχιστοι. Τα κράτη δεν έχουν δυνατότητες προστασίας της εγχώριας παραγωγής τους.
Κρίσιμος παράγοντας σε αυτό το θέμα είναι ο ρόλος των καταναλωτών και των ενώσεών τους, αφού η επιλογή του καταναλωτή δεν μπορεί να ελεγχθεί. Πρέπει να υπάρξει ενίσχυση της ουσιαστικής οικονομικής δυνατότητας των καταναλωτών να προμηθεύονται ποιοτικά ελληνικά προϊόντα, διασφάλιση της ποιότητας, αλλά και ενίσχυση της παιδείας τους πάνω στην συνεισφορά τους στην εθνική οικονομία με την επιλογή ελληνικών προϊόντων. Η ενίσχυση της καταναλωτικής εθνικής παιδείας αποτελεί ένα ζητούμενο και μια προσπάθεια που θα πρέπει αναγκαστικά (λόγω προσκομμάτων για το κράτος) να αναλάβουν οι ενώσεις καταναλωτών με ενημερώσεις και καμπάνιες. Η στήριξή τους είναι αναγκαία … .
10.Στο πλαίσιο αυτό αναγκαίες θα είναι και οι επιμέρους στρατηγικές σε ειδικούς τομείς, όπως η κτηνοτροφία και η αλιεία, με γνώμονα μια εθνική στρατηγική και την ποιότητα και προστασία των ανθρώπων και του περιβάλλοντος, που αποτελεί ουσιαστικό παράγοντα της ποιότητας ζωής και παραγωγής. Αναφέρομαι επιγραμματικά και ως παράδειγμα στην δυνατότητα εκμετάλλευσης των ελληνικών φυσικών πόρων (π.χ. στα φύλλα της ελιάς) για την δημιουργία ζωοτροφών, στην προστασία των υδάτων, στην δυνατότητα απαγόρευσης της αλίευσης για κάποια έτη (με αναπλήρωση του εισοδήματος των αλιέων) προκειμένου να εμπλουτιστεί ο αριθμός των ιχθύων και να αποκατασταθεί η ποικιλότητά τους. Πολλές δημιουργικές πολιτικές μπορούν να εξεταστούν, μελετηθούν και εφαρμοστούν στους πιο πάνω τομείς, αρκεί να ενσκύψουμε με σοβαρότητα πάνω στα ζητήματα.
Τέλος, γενικότεροι θεσμοί όπως η κοινωνική παραγωγή, η κοινωνική ευρεσιτεχνία και το εθνικό σχέδιο φραγμάτων και διαχείρισης των υδατικών πόρων που έχω προτείνει και το οποίο βλέπω να περιλαμβάνεται πλέον στα σχέδια πολιτικών κομμάτων αποτελούν αναγκαίο μέσο και τρόπο πορείας προς το μέλλον.
Βλέπω τα ανωτέρω ως εθνική αναγκαιότητα, αλλά και ως αναγκαστική κατάληξη της παγκόσμιας πορείας και εύχομαι αυτό το «τραίνο» να το προλάβουμε ως κοινωνία, να μην το αφήσουμε να χαθεί εξυπηρετώντας τα συμφέροντα λίγων και όχι ολόκληρης της κοινωνίας μας.
Εχουμε το όραμα, έχουμε το σχέδιο, μένει να δώσουμε τα χέρια για να ξεκινήσουμε … ας το κάνουμε σήμερα για να μην γίνει το αύριο «παρελθόν».
17 Μάρτιος 2009 12:51 μμ